This page may contain third-party content, which is provided for information purposes only (not representations/warranties) and should not be considered as an endorsement of its views by Gate, nor as financial or professional advice. See Disclaimer for details.
เวลาในเครื่องบินจริงๆ แล้วดีมาก แม้จะสั้นและขาดการเชื่อมต่อกับโลกภายนอก แต่จริงๆ แล้วนี่คือช่วงเวลาที่เป็นของตัวเอง ใช้สามสี่ชั่วโมงอ่านหนังสือหนึ่งเล่ม หลุดจากวิดีโอสั้นๆ แล้วดูหนังดีๆ สักเรื่องโดยไม่พลาดซีนไหน บางครั้งก็ให้ความรู้สึกเยียวยา! เวอร์ชันไม่มีการตัดของ《破地狱》ที่ดูในครั้งนี้ แสดงรายละเอียดของความตายและการจัดศพได้อย่างละเอียดมากขึ้น ในระหว่างดูรู้สึกสะอื้นหลายครั้ง ผมคิดว่า ความรู้สึกนี้ไม่ได้มาจาก “ความตาย” เอง แต่เหมือนเป็นการสบตากับตัวเองและสิ่งรอบข้างอย่างบังคับ นั่นคือหลังจากดูแล้วก็กลับไปพิจารณา “นรก” ของตัวเอง หนังเรื่องนั้นที่บรรยายรายละเอียดการจัดศพ ถูกวางไว้ตรงหน้าอย่างครบถ้วน: น้ำหนักร่างกาย แข็งทื่อ การจัดการ การคลุม การปิด ไม่มีความโรแมนติก ไม่มีการตัดต่อกระโดด และก็ไม่มีการหลีกเลี่ยงอย่างตั้งใจ มันทำให้ผมตระหนักถึงข้อเท็จจริงที่เย็นชาแต่โหดร้ายมาก: คนเราสุดท้ายแล้วจะต้องมาถึงจุดนี้ ไม่ว่าชีวิตของคุณจะดูดี มีความเข้าใจ หรือเคยปรับความเข้าใจกันมาก่อนก็ตาม แล้วเมื่อคนเดินมาถึงจุดนี้ ความเศร้าที่สุดก็คือสิ่งที่小品พูดไว้ในตอนนั้น คนเดินไปแล้วเงินก็ยังไม่หมดใช่ไหม? แน่นอนว่าไม่ใช่ มันคือบางคำพูด ถ้าไม่พูดออกไป ก็ไม่มีโอกาสได้พูดอีกแล้ว บางความสัมพันธ์ ถ้าไม่เผชิญหน้า ก็จะถูกเวลาจัดการอย่างตรงไปตรงมา บางอารมณ์ที่คุณคิดว่าจะ “จัดการทีหลัง” จริงๆ แล้วก็แอบกัดกินคุณอยู่เสมอ หลวงพ่อหมานโมช่วยผู้ล่วงลับ “破地狱” นอกจากพิธีกรรมเพื่อปลดปล่อยวิญญาณแล้ว จริงๆ แล้วก็เป็นการตีระฆังให้กับคนที่ยังมีชีวิตอยู่ด้วย เวลาที่เครื่องบินยังคงบินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง โลกภายนอกถูกบีบอัดเป็นเมฆและแสงเงา ฉันรู้สึกเหมือนถูกดึงออกจากบทบาท ตัวตน และป้ายชื่อที่เคยมี เหลือเพียง “คนธรรมดา” เท่านั้น ตอนที่เรายังมีชีวิตอยู่ เราเก่งในการหนีหาย จนไม่สามารถหลุดพ้นจากนรกแห่งความเสียใจที่ไม่มีที่สิ้นสุด สำหรับพ่อแม่: ความเข้าใจมาช้าเกินไป ความภาคภูมิใจติดแน่นเกินไป สำหรับคู่ครอง: อยากให้เห็น แต่ก็กลัวเผยความอ่อนแอ สำหรับตัวเอง: ไม่ให้อภัย ไม่ปล่อยมือ ไม่อนุญาตให้ล้มเหลว สำหรับอดีต: แม้จะจบแล้ว แต่ก็วนซ้ำในใจเราอยู่เสมอ เราหนีการแสดงออก หนีความขัดแย้ง หนีความอ่อนแอ และหนีการยอมรับ: ความภาคภูมิใจที่แข็งกระด้าง บางทีอาจเป็นเปลือกนอกของความกลัว 《破·地狱》 จุดที่โหดร้ายที่สุดคือ มันไม่ได้บอกคุณว่า “ชีวิตควรใช้ชีวิตอย่างไร” แต่มันวนซ้ำวางคำถามไว้ตรงหน้า: ถ้าวันนี้คือจุดสิ้นสุด คุณมีความสัมพันธ์ไหน หรือเป็นตัวเองในช่วงไหน ที่คุณรู้ดีว่าควรเผชิญหน้า แต่ก็ไม่กล้าทำ สักครั้งในชีวิตนี้! ขอบคุณช่วงเวลานี้บนเครื่องบิน! ผู้ล่วงลับต้องการ破地狱 แต่คนยังมีชีวิตอยู่ ถ้าปล่อยให้มันลากยาวไม่破 地狱 ก็จะกลายเป็นสภาพชีวิตประจำวัน